Pieter-dag

Vandaag is het Pieter- dag.
De geboortedag van onze 2e zoon, Pieter. Ja, ook zijn verjaardag. Maar dan meer als in ‘jij verjaart voor ons nooit’.
Pieter, mijn prachtige zoon, is namelijk overleden. Een week na zijn geboorte werd hij onverwachts en ernstig ziek en de dag daarna overleed hij. En dat is nu 8 jaar overleden.
8 jaar. Hoe zou hij nu zijn? Zou hij op zijn broer lijken of op een van ons? Wat zou hij voor sport doen? Hoe zou hij klinken, ruiken en voelen? Ik ben nogal een knuffelmoeder. Ik kan hem nog voelen. Zo zacht, zo perfect.

Ik weet nog dat mijn moeder tegen mij zei: “Monique van de Ven heeft ook een overleden kind.” “Hé”, dacht ik: “wie nog meer dan?” Het duurde een tijdje voordat tot mij doordrong dat ik die ‘ook’ was.
Ik ben dus moeder van een overleden kind….En nee, zo voelt het nog steeds niet. Ik ben moeder van Pieter en ja, hij is overleden. Ik druk niets weg, heb trauma therapie gevolgd, een depressie overwonnen. Maar moeder van een dood kind, zo ga ik me nooit voelen. En dat is oké.

Maar vandaag is zijn geboortedag. En dat vieren we! We gaan naar het strand waar hij is uitgestrooid. Daar gaan we vliegeren, spelen, iets in het zand schrijven. Soms hard schreeuwen of stilletjes huilen. Met mijn gezin. En ook een momentje alleen. En dan een taartje eten. Vieren dat Pieter gekomen is. En dat het leven prachtig is. Althans meestal gelukkig weer.

Dit jaar is het dus 8 jaar geleden.
Ieder jaar ontwikkel ik. En ook mijn gemis en rouw. En dit jaar doe ik een heel bijzondere stap: ik ga ‘s avonds bij mijn 3 liefste vriendinnen langs. Gewoon thee en kletsen. Of misschien wijn en huilen en lachen. Voor mij voor het eerst iets gepland op Pieter-dag wat van en voor mij is.
Ik-tijd. En dat is wat ik natuurlijk altijd heel hard roep. Neem ik-tijd! Je kan pas goed voor een ander zorgen, als je goed voor jezelf zorgt!
En omdat ik ook maar mens en moeder ben, wordt het nu misschien tijd dat ik een ga luisteren naar mijn eigen advies.
Lang heb ik gedacht dat ik Pieter hiermee te kort zou doen. Ik vond het ongelofelijk pijnlijk en moeilijk om het dagelijks leven weer zijn gang te laten gaan. Om weer voor het eerst te lachen. Om weer onbezorgd te zijn. Om weer te knuffelen met een nieuwe baby. Bij alles wilde ik heel hard roepen: “ik vergeet jou niet hoor, lieve Pieter. Ik mis jou.”
En nu voel ik dat niet. Pieter ‘weet’ dat ik van hem hou. Of misschien weet ik inmiddels zelf een beetje beter dat ik van mezelf hou. En dat ik er mag zijn.
En ik heb zelfs wat verzoekjes neer gelegd bij mijn vriendinnen. Mag het in iemands anders huis? Misschien zeg ik op het laatste moment af? Misschien wil ik alleen maar praten over Pieter of juist niet.
Goed voor mezelf gezorgd dus. Trots!

En weet je wat nou helemaal waanzinnig gaaf is?
Vorige week kwam mijn jongste zoon, Joost, thuis. Uit zwemles. Met het zeer gewenst briefje. Hij mag afzwemmen voor zijn A. En je raadt natuurlijk al wanneer? Vandaag! 8 april krijgt Joost zijn zwemdiploma.
Hoe mooi kan het zijn? Het is blijkbaar tijd voor een nieuwe stap. Op 8 april mag er in mijn gezin van alles gebeuren. Dat doet geen afbreuk aan Pieters nagedachtenis. Het is juist het mooiste wat er is. Het leven gaat door. En we vieren het!

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

veertien + 15 =

Scroll naar top