Hoe het ook kan gaan na bevalling | PraktijkMoeder

Hoe het ook kan gaan – Interview met een moeder

Een tijdje geleden ben ik geïnterviewd op de radio door Ruud de Wild. Als je nieuwsgierig bent kan je hier het interview terugluisteren. Naar aanleiding daarvan heb ik ontzettend veel reacties gehad. Vragen en ook hele verhalen.
Een heel aantal vrouwen zei: “waar was je toen ik je nodig had?” En daar werd ik heel stil en verdrietig van. En het is voor mij een reden om meer de publiciteit op te zoeken, hoe eng ik dat ook vind. En ook om aan jou te vragen deze blog te delen als je denkt dat iemand misschien hulp nodig heeft. Want als het niet goed met je gaat, moet je hulp kunnen vinden. Dus moet PraktijkMoeder vindbaar zijn.

Het verhaal van Chantal en de geboorte van haar dochter in 2004

Gewenst en verwacht was Lieve. De bevalling ging prima. Maar toen legde ze haar op mijn buik en het eerste wat ik dacht ‘haal dat alsjeblieft weg’. In de dagen die volgde zorgde ik voor haar, zo goed als ik kon. En ik voelde me instorten. Ik was zo nerveus. Ik deed er alles aan om haar in slaap te houden, want als Lieve sliep, hoefde ik niet voor haar te zorgen.
Mijn klachten namen toe. Gevoel van somber en verdriet. Paniekgedachten (dit blijft altijd zo), neerslachtig en als Lieve ging huilen voelde ik zoveel spanning “o help daar heb je haar weer, ik moet weer voor haar zorgen. Ik voelde geen liefde voor haar. Ik vond haar wel lief, maar wilde niet voor haar zorgen. Als ze sliep, dan werd ik weer wat rustiger, wel paniekgedachten “dit blijf ik houden tot ik zelf doodga”. Ik zorgde voor haar op de automatische piloot.

Mijn moeder herkende het, ze had dit bij mijn zusje ook gehad en kreeg pas na 4 jaar hulp, Zij vroeg mijn huisarts te komen. De huisarts wist niet wat hij ervan moest denken en vroeg de crisisdienst van de GGZ mij te beoordelen. Ze bleven maar vragen wat ik voelde en dacht. Maar ik voelde helemaal niets en kon alleen maar denken dat ik niet gelukkig was. Ik  moet toch genieten? Het ligt aan mij dat ik dat niet kan, ik ben stuk. En ik schaamde me zo.

Er werd gezegd dat ik moe was en dat het wel over zou gaan. Dat ik moest slapen en daar slaapmedicatie voor kreeg en dat ik me dan over 3 weken geweldig zal voelen. Ik voelde me totaal niet gehoord door de psycholoog. Er werd niet in gegaan op mijn vragen. De psycholoog zei alleen maar dat het wel goed zou komen.

Mijn man wist ook niet wat hij met mij aan moest. Hij heeft het ook moeilijk gehad. Hij wist niet hoe hij er mee om moest gaan. Hij snapte het niet en raakte gefrustreerd dat ik alles met  mijn moeder deelde. Ik was bang dat hij mij niet zou begrijpen. Pas toen ik er open over ging praten, begreep hij mij meer. Hij nam Lieve over als hij thuis kwam.

Ik was veel alleen met Lieve en als zij stil was, probeerde ik te slapen. Ik moest immers uitrusten, dan zal het goed komen. Tenslotte heb ik op een middag een aantal slaappillen geslikt. Ik was zo wanhopig en uitgeput. Ik wilde niet dood, ik wilde alleen er niet meer zijn op deze  manier. Ik wilde me niet meer zo wanhopig, uitgeput en slechte moeder voelen. Want het lag aan mij, hoe het ging en dat ik na 8 weken me nog niet beter voelde.
Ik werd wakker omdat mijn moeder mij keihard in mijn g.ezicht sloeg. De ambulance kwam en vroeg of ik het nog een keer zou doen. Toen ik ontkennend antwoorden, gingen zij weer weg. Er werd gezegd dat elke psychiater of psycholoog mij zou kunnen helpen, maar dat ik blijkbaar niet beter wilde worden. Dus, toen wist ik het zeker: het ligt allemaal aan mij. De psycholoog stopte de behandeling. Ik wilde alleen maar praten en dat kan ook met familie of vriendinnen. En omdat ik wel voor Lieve zorgde, was er geen therapie voor hechting nodig.

Mijn ouders besloten bij mij in de komen wonen. 3 maanden lang waren zij bij mij. Op advies van mijn moeder maakte ik aantekeningen in mijn agenda. X =  slechte dag, 0 = neutrale dag. Dat gaf mij een gevoel van controle. Een vriendin adviseerde elke dag te gaan wandelen. In het begin deed ik dat alleen en later nam ik Lieve mee. Na 3 maanden waren er meer 0 dan X en gingen  mijn ouders weer in hun eigen huis wonen en ging ik elke dag met Lieve naar hun toe.

Tenslotte heeft het 18 maanden geduurd. En iedere keer als Lieve ziek werd, kwam het gevoel weer terug.

Hoewel we heel graag meer kinderen hadden gewild, wel 4, vonden we het risico te groot op herhaling van klachten. En ik heb me zo snel mogelijk laten steriliseren. Lieve heeft gelukkig niets aan mijn slechte periode overgehouden, we hebben het heerlijk met zijn 3-en.
Ik had graag meer kinderen gekregen, om dit af te sluiten heb ik wens ballonnen opgelaten en mezelf iedere dag verteld tevreden te zijn met wat ik heb. Ook heb ik een brief geschreven aan Lieve, dat heeft me erg geholpen en alles is perspectief gezet.

Het had zoveel gescheeld als er begrip was geweest. Een luistert oor, herkenning, concrete adviezen en andere moeders om mee te praten. Dan had het misschien weken geduurd i.p.v. maanden. Ik had dan eerder rust gevonden, vertrouwen en kunnen genieten. Ik had er alles voor over gehad. Ik kocht nu ook middeltje waarvan ze zeiden dat het misschien iets zou doen en een schommelstoel, maar niets van dat alles hielp

Dat is dus nu ook waar ik een oproep voor wil doen aan alle moeders met deze klachten:
Kom er voor uit! Praat met anderen! Zoek de hulp die wel bij je past!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 − 1 =

Scroll naar top